شب
سراسر
زنجیر زنجره بود
تا سحر،

سحرگه
به‌ناگاه با قُشَعْریره‌ی درد
در لطمه‌ جان ما

جنگل
از خواب واگشود

مژگان  حیران  مرگش را
پلک آشفته‌ برگش را،
و نعره‌ی اُزگَل  ارّه‌ زنجیری

سرخ
بر سبزیه نگران  دره
فروریخت.

تا به کسالت زرد تابستان پناه آریم

دل‌شکسته
به‌ترک کوه گفتیم. . .